Bigos i mleko.

Nieładnie tak z grubej rury zaczynać nowy wpis. Jednak wybaczcie, muszę:

Jeżeli zmieszamy bigos z mlekiem, to może być nieco nieprzyjemnie:

  ból brzucha, sraczka? 

No właśnie. To dość cielesna sprawa i sądzę, że raczej każdy człowiek jest rozsądny i wie, żeby nie mieszać ze sobą przypadkowego jadła, żeby nie wyszło z tego nic niedobrego.

Podobnie sprawa ma się z duszą. Tyle, że jest to o wiele bardziej poważne niż w przypadku ciała. Zbyt wiele czasu poświęconego ziemniakom* wywołuje oddalenie od Boga. 

Nie, nie chcę teraz mówić, że mamy zamknąć się w klasztorze**      i biczując się***      nieustannie się modlić i czytać Biblię. Po prostu wiem po sobie (tak, mam z tym problem), że im więcej czasu poświęcam ziemniakom, tym mniej myślę o Bogu. Co gorsza, później mam wyrzuty sumienia, czuję pustkę. Muszę to równoważyć: zdrowo się odżywiać, a od czasu do czasu wepchnięcie czegoś niezdrowego nie wyrządzi mi krzywdy. 

Wpis kieruję przede wszystkim do siebie. Ile czasu poświęcam Bogu a ile ziemniakom? I czy "ziemniakowaniem" oddaję Mu chwałę czy nie..








*ziemniaki- sprawy ziemskie/przyziemnie. 

**zamknąć się w klasztorze- nie móc robić nic ziemskiego

***biczować się- zmuszać się 

Powrót?

Chociaż bardzo dawno mnie tu nie było, postanowiłam wrócić. Mam nadzieję, że nie będzie to tylko słomiany zapał jakich u mnie wiele.

Co robię? Siedzę w domu. Niestety moje studia przerwał nieoczekiwany urlop dziekański. O dziwo jednak, w ogóle mnie to nie załamuje. Cieszę się. Ogromnie się cieszę, że mogę rok spędzić w swoim rodzinnym mieście. Tutaj mam wszystko: przyjaciół, rodzinę.

Ale nie o tym. Moim zamiarem jest pisane tutaj, co cudownego przeżywam z Bogiem.

Jakieś dwie godziny temu zaczęłam wypakowywać się po przeprowadzce. Przekopując stertę (nie)potrzebnych papierów, natknęłam się na mini-broszurkę o ciekawym tytule "Czy jesteś prawdziwym chrześcijaninem?" Luisa Palau'a. To, co tam znalazłam jest hm, ciekawe, ale prawdziwe. Bo tak:

• wiara w Boga NIE czyni cię chrześcijaninem,
• chodzenie do kościoła również NIE czyni cię chrześcijaninem,
• modlitwa? Też NIE, 
• prowadzenie porządnego ("dobrego") życia,
• czytanie Biblii. 

Kontrowersyjne, prawda?
Przecież z reguły prawdziwy chrześcijanin robi wszystkie te rzeczy.
Ale nie to jest najważniejsze. Prawdziwym chrześcijaninem czyni cię to czy przyjąłe/aś Jezusa do serca, czy uwierzyłe/aś w to, że On bardzo cię kocha i, żeby cię ratować umarł za ciebie. Relacja z Bogiem. I to jak bardzo Go kochasz powoduje, że robisz rzeczy wymienione powyżej.
Czy chcesz się do Niego upodobnić?

Kurczę. Będąc na bezsennej puścili tam zarąbistą piosenkę
http://www.youtube.com/watch?v=EN1xr4WUKBk 
Aaa! Od 2 dni jaram się muzyką Jaeson'a Ma (yyy.. jak się odmienia jego nazwisko, to nie mam pojęcia :P )

Wgl to jestem z siebie bardzo dumna:) Jakiś rok temu przestałam pisać pamiętnik, bo stwierdziłam, że nie chce mi się go uzupełniać. Jednak wczoraj, w nocy opisywałam dosłownie wszystko co się od tamtego czasu zdarzyło. Było to wyczerpujące i nudne chwilami, ale jakoś dałam radę:)

Dzisiaj śmingus dyngus. O dziwo rano tata nie oblał mnie wodą, gdy jeszcze leżałam w łóżku. To był szok. Naprawdę. Nie wiem dlaczego, ale zauważyłam, że chyba każde mamy jak zostaną polane wodą, to wrzeszczą, że to nie idzie. Ja się pytam: po co? Przecież to "święto" jest dla zabawy, śmichu, pisku, ale nie takiego "co mi zrobiłeś/aś? Przez ciebie jestem teraz mokra" itp.

Jutro idę chyba na sesję, o ile będzie ładna pogoda.

Wszystkiego dobrego na dyngusa! xD 

Tak na początek..

Cześć. Trudno w dzisiejszych czasach spotkać kogoś naprawdę szczerze oddanego Bogu. A ja taka jestem. Nie lubię, gdy ktoś takich ludzi nazywa nawiedzonymi wcale ich nie znając. To nie fair. Takie życie jest całkiem fajne. To, że czegoś nie robisz, nie oznacza, że jesteś nudny i wgl. Przecież tyle super rzeczy jest do roboty. My też jesteśmy normalni:)
Ale nie będę cały czas gadać o jednym i tym samym. Przecież jak powiedziałam jestem całkiem normalna. No dobra. Często mam głupawki. :P
Wczoraj byłam na Bezsennej Nocy. Usiadłyśmy sobie na balkonie. Co prawda widok nie był zbyt dobry, ale okk. Na parterze nie było na co liczyć. Jakiś koleś usiadł za nami ze swoimi kumplami. Ale strasznie śmierdział piwskiem. Patrzył się cały czas na mnie i zagadywał. Brr
Hmm.. nie przychodzi mi nic interesującego do głowy, co mogłabym tutaj opisać. Teraz to może być tu troszeczkę nudno, ale obiecuję, że to się zmieni:) Więc proszę nie zniechęcajcie się tym postem.
To na razie! :)
Wasza Claudie.